Flora en Fauna van Tenerife:

Natuur

Het eiland is gedeeld door hoge bergformaties van het noorden tot het oosten en naar het zuiden en de hellingen steil aflopen tot aan zee. De noordelijke helft van Tenerife heeft de vruchtbare valleien welke veelal zijn begroeid en tevens heeft het vele uitgestrekte bananenplantages. De omgeving van de vulkaan de pico El Teide, Las Canadas en de vallei van Orotava hebben een prachtig natuurschoon. Tenerife heeft zwarte lavastranden op enkele uitgezonderd. Las Canada is het natuurpark rondom de vulkaan de Pico del Teide en heeft veel weg van een landschap op de maan.

Natuurschoon

Met name de noordelijke helft van Tenerife kent veel natuurschoon, enkele groene hoge bergachtige gebieden zijn:

• Anaga

• Monte de las Mercedes

• Punta del Hidalgo

Deze hierboven genoemde gebieden liggen in het noordoosten van Tenerife boven de hoofdstad Santa Cruz en zijn een impossant bergmassief met steile afgronden en aan de kust steile kliffen, een ruig en afgelegen gebied met een aantal uitzichtpunten (sp. miradors), waar weinig plaatsen liggen.

Wandelen

Wandelen op de Canarische eilanden is erg populair en de mogelijkheden zijn dan ook divers, ook op Tenerife (Het gebied rondom de Teide, andere goed uitgestippelde en gedocumenteerde paden, langs de stranden of de barranco's (kloven). Met name het dorp Vilaflor (1.500 m hoog) biedt een uitgestrekt wandelaanbod. De keuken op Tenerife heeft een groot aanbod, vooral in de toeristische centra

Fauna

De fauna op het eiland varieert van miljoenen verschillende diersoorten.

Gekko's verschillen van andere hagedissen door een aantal kenmerken. Zo zijn de schubben meestal veel fijner waardoor de huid veel flexibeler is. Nadeel is dat de huid makkelijker scheurt als een exemplaar wordt opgepakt of aangevallen. Veel soorten gekko's gebruiken de staart als vetopslag, veel andere hagedissen kunnen dat minder goed omdat de schubbenhuid stugger is. De meeste gekko's, met uitzondering van de onderfamilies Aleuroscalabotinae en Eublepharinae, hebben doorzichtige oogleden die als een bril op het oog geplakt zitten en mee-vervellen. De oogleden zijn doorzichtig zodat de gekko er doorheen kan kijken. Ter bevochtiging van de ogen likt de gekko met de tong over de oogleden. De meeste gekko's hebben klevende gleufjes onder de tenen, waarmee ze over de gladste oppervlakken kunnen lopen, zie ook het kopje bijzonderheden. Deze kleefkussentjes ontbreken bij soorten die op de bodem leven, zoals in woestijnen, omdat ze hier alleen maar last van zouden hebben. Deze bodembewonende soorten hebben ondoorzichtige, beweegbare oogleden omdat ze vaak graven, een 'bril' zou dan maar beschadigen.

Gekko's varieren in lengte van iets meer dan een centimeter tot 20-30 centimeter inclusief staart. Weinig soorten worden veel langer, de langste ooit was ruim 60 cm, maar deze soort is waarschijnlijk uitgestorven. Veruit de meeste gekko's zijn nachtactief en hebben camouflagekleuren als grijs en bruin, slechts enkele soorten hebben felle kleuren zoals de groene boomgekko (Naultinus manukanus) en de Madagaskardag(-)gekko's uit het geslacht Phelsuma. Deze soorten zijn dagactief en rusten 's nachts. Madagaskardaggekko's snoepen wel eens nectar of vruchtsappen, maar alle gekko's leven in hoofdzaak van insecten. Met name de huisgekko's uit het geslacht Hemidactylus worden in warmere streken erg gewaardeerd omdat ze zich weinig aantrekken van de mens. In stedelijke gebieden ruimen ze vele insecten op, zoals huiskrekels en kakkerlakken. Er zijn echter ook soorten die vanwege de schreeuwerige paargeluiden wat minder geliefd zijn. Sommige gekko's, zoals de tokeh (Gekko gecko) kunnen flink bijten, maar alleen als ze worden opgepakt en meestal wordt eerst een schreeuwend geluid gemaakt als waarschuwing. Een aantal soorten gekko's is populair in de dierenhandel, zoals veel Phelsuma-soorten en de woestijngekko. awiohsr;

Bijzonderheden

Gekko's staan bekend om hun vermogen om tegen allerlei oppervlakken te klimmen, zelfs verticaal en ondersteboven op glas, het komt ook voor bij veel anolissen, zoals de roodkeelanolis (Anolis carolinensis). Dit doen ze door middel van speciale gegleufde kussentjes op hun tenen, ook wel lamellae genoemd. Jarenlang werd gedacht dat het hechtoppervlak een soort 'klittenband'-achtige werking had. Onlangs bleek dat dit wel ongeveer klopte, maar de hechting wordt niet veroorzaakt door draadjes die in elkaar haken, maar door haartjes die uitlopers hebben die zó klein en talrijk zijn, dat een natuurkundig verschijnsel optreedt: de Van der Waalskrachten. Dit treed alleen op als het gecreëerde hechtoppervlak enorm veel groter is dan het echte hechtoppervlak. In het dagelijks leven spelen deze krachten geen rol, er is alleen iets van te merken als de schaal heel erg klein wordt.  De gekko kan deze krachten echter niet 'aan' en weer 'uit' zetten, hij plakt vast aan een oppervlak zodra de tenen contact maken, en kan pas weer los komen door de tenen in een hoek van ongeveer dertig graden op te lichten. Het bijzondere aan deze aanpassing is dat het systeem altijd werkt; sommige gekko's kunnen meer dan 10 jaar oud worden en er zijn geen vloeistoffen of andere stoffen benodigd.

Een andere eigenschap van gekko's is dat ze hun staart meestal laten 'vallen' als ze hieraan vastgegrepen worden. De staart breekt af bij een speciaal breukvlak in de staartwervels. Hij groeit daarna aan en zal bij alle latere keren weer daar afbreken. Dit verschijnsel heet autotomie en ziet men ook bij veel andere hagedissen, maar ook bij regenwormen, sommige vissen en veel geleedpotigen, hoewel er hierbij ook wel sprake is van regeneratie.

Ontwikkeling

De voorouder van de gekko's was de uitgestorven familie Ardeosauridae. Het oudst bekende lid is de 150 miljoen jaar oude Ardeosaurus. Het is nog onbekend hoe de zeer kleine haartjes op de tenen zich hebben ontwikkeld.

Als je een Gekko in huis hebt, op de muur binnen, zet hem nooit buiten. Een Gekko brengt geluk!!!!!

Ook hier te vinden:

Sponsors: